The Destination

          Evenings in the Natesan park always used to see him. Energetic, ever-smiling and a brisk walking personality. He used to be the center of attraction for his folks in the park. His friends in the park are mostly youth and of both genders. He spoke a lot. A lot!! He cracked jokes every now and then. He explained the methods used in Vedic Mathematics. When someone asked him how he was so fresh, his reply was, "I am seventy eight years old, but I still feel young and energetic. Fear of aging stops my same aged friends to stop. There is no limitations to be happy and there is no limitations to fear as well. I am happy. I like to be more happy and I don't fear thinking about my age. So the freshness." He used to be such a source  of energy. He - Krishnan.

                     

                           

           Krishnan's wife died four years ago. When one of his relatives asked him about how it was been without his wife. He replied, "She is not physically present anymore here. Don't ask me if she is still present as some spirit. I have not felt it. But the memories are always present. It is not difficult so far for me since I live with my son and his family. Also, I am not sick. So, no troubles for people around me as well."

          "What do you see in a dream? Sorry Subhash. I should not ask you this. But I like to know.", asked Krishnan to his then classmate. Subhash lost his vision sixteen years back due to diabetes.

          "Oh Krishna. A thesis on a blind's dream, is it?"

          "Yeah the same one. We used to discuss the same during college days. How could I go and ask it to a blind man?"

          "And you are asking this old blind friend of you, now."

          "I didn't mean any ..."

          "No. No. No. No hard feelings!! A man without a leg can dream of him running hundred meters in eight seconds. But blind....., I don't how I look now. Did my skin shrink? In my dreams my look is still 62 years old. But born blind, should be seeing nothing. They may not visualize stuff. In their mind, Sridevi may seem ugly. They should feel the touch in the dream. Would they dream? No idea."

         "You have the same skin as you had eight years back and your hair is still shiny and black." Both laughed.

          Krishnan used to play cricket on Sunday evenings with the kids in his colony. He used to walk three steps for his run-up and can spin the ball 15 degrees in both the ways. Kids fighted to have the old man in their team. He taught the art of spin to the kids over there.

          Krishnan spent his time in social networks in the evenings. He had contact with most of the friends in Facebook. He got a call in his cellphone.

          "Hello Mahadevan."

          "I am Gurunath."

          "Yeah, Gurunath. How are you? How is Mahadevan."

          "Appa is bed-ridden since two days. He is restless. He wants to see you. He is saying your name and he is saying his young days with you. Can you come over here?"

          "I will. I will say to my son and try to be there immediately. I will give you a call."

            Krishnan last cried on his father's demise at his age of 24. He never cried then. When his mother passed away, he did not shed a single drop. Same happened during his wife's demise as well. His son asked him the reason why one day.

       

           "My mother would have definitely cried when I entered this world. Your mother's entire family cried when she stepped into the car to start to Erachakulam from Shenkottai after our wedding. The pain. First one is of body and the second one is pain of separation. I used to kid your mom. I used to ask her was she dead, (Laughs). Life didn't stop there. The destination is not still met. Many miles to go. When do you think we reach the destination? Or else what is the destination of life?"

             "Destination...... Death?"

             "That is for unworthy bunch of people. I am a mathematics teacher. I taught my students something. Some became doctors. Some became engineers. Some teachers. Some financial experts. Some.. Some... There is a lot of such somes. One doctor student saves many lives. One teacher inherits many such teachers. So I can say I inherited knowledge. I inherited hope to my friends. I say not to fear death to my friends. They won't. Death is not such a fearsome one when we stop thinking about it and concentrating on something else. I inherited that thought as well. I have leukemia friend in my walking team. What will happen if she fears death? Sorry, I didn't give answer to your question. I am saying something else."

             "It is okay. I got the answer."

             Krishnan went through his childhood memories with Mahadevan. They used to fight for Sunday in perumal kovil on chathurthi days. Compose new songs to sing on Margazhi Bhajans. With this month being Margazhi, he started to revisit those days.

             Kannan, his son reached home. Krishnan went to him asked him to book a Tatkal ticket for him. Kannan was hesitant to send his father to Erachakulam alone. 

             "You are seventy eight. You can be healthy and still feel young but I am not sending you alone. I cannot take leave. I have people coming in from Korea for meeting. Radha has her concerts. I am concerned."

              "I have 12 days of leave left for the year daddy. Lemme go with thatha. It has been seven years since I have been to Erachakulam." Krishnan smiled at Nithya. 

             "Ok book and pack.", said Kannan.

             "Have you not coming for Vani Mahal kucheri?" Asked Radha.

             "Overdose of your Thodis and Kuntaravaralis, lemme spend some time with thatha."

Kannan became happy with Nithya's reply and booked them the tickets himself.

              

              Krishnan and Nithya boarded the train. Both were allocated lower birth. One old pair came and sat along with them. Time crossed 9. The lady came to Nithya and requested if she could take the upper birth since her husband could not climb to upper birth.

             "What about you?", asked Krishnan. 

             "I too cannot climb up there. I will sleep in the floor. If there are some youngsters in the near seats, I will ask them to change."

             "Why should you sleep in the floor? Sleep comfortably in the lower birth. I will take the upper.", said Krishnan and started to climb.

             "Why difficulty in the old age?"

             "See. Railways is not seeing age for allotting births and all. They believe people are like me. Grey hair but strong knees. No worries. Sleep well."

               Train reached Nagercoil and they went to Erachakulam by auto. Krishnan went to Mahadevan's residence. He sat near Mahadevan's legs.

                "Mahadeva!!" Mahadevan started to cry on hearing his friend calling him in a friendly way.

                "I will return back in evening Kanyakumari if you cry like this."

                "I have become like this. Not able to wipe my own ass."

                "Have you not been like this before?"

                "Who would want to be like this?"

                "Oh! Did you wipe your own ass when your six or seven months old?"

                "Am I a kid?"

                "Sure not. You were till three days before. But not now."

                "Son of a. Stop speaking philosophies."

                "Stop crying. Let me try to stop."

                "I won't cry till you leave back." 

                Both laughed.

                "My father is smiling after four days", said Gurunath. Krishnan patted his back and went to other houses in the street.

                

                 Nithya and Krishnan started to Suchindram to visit Thanumalaya temple. While waiting for bus in Erachakulam bus stop, Krishnan saw a scooter going towards the village. Krishnan called Nithya and showed her the number. He asked the significance.

                 "1729. You have said 246 times. It is Ramanujam number. My friends. My friends of friends. Whoever came  to our house knows it. Also 2592. Mahaveer's garland."

                 "Yeah 2 to the power of 5 multiplied by 9 to the power of 2 is 2592. You see the beauty."

                 "Seventieth time."

                  In the two days, Krishnan spoke with Nithya whenever he is out travelling to Kanyakumari and other places. Not a single moment of silence was there. It was like two mid twenties friend speaking with each other.

                   In Nagercoil bus stand, one man of mid thirties came and greeted Krishan.

                   "I am Shenbagam pillai, your student. Now I am teaching mathematics in SLB, the same school where you taught me Mathematics and life."

                    Krishnan smiled and congratulated him. He felt proud the entire evening and explained inheritance of knowledge to Nithya.

                   After finishing the morning Bhajans in the temple, Krishnan went to meet Mahadevan. Mahadevan was alone.

                  "Gurunath and his wife started to work early. Ramal has gone to Siva temple. Akilash went to play cricket."

                  "Okay. Good to see you being confident."

                  "Krishna!! I want to urinate."

Krishnan searched for urine bag and kept it under Mahadevan's private part. Drops came out of Mahadevan's eyes.

                   "I am a sinner.", said Mahadevan.

                   "Is urinating a sin?"

                   "You always speak like this. What is the prasadam today?"

                   "Venpongal."

                   "How we fight for Thanu mama's pongal those days. Nowadays, they are doing it just for doing. There is no sincerity at all."

                    "Who is coming to temple?"

                    "Entire street would be there at 4 for Margazhi Bhajans. Those are the days. Who came today?"

                    "Four. Five including me. Hari's son played harmonium. I can hear only air and no music. Girija is singing well. As long as she is there, it will be good. Who are ready to come at 4? Those days are gone. Nithya is still sleeping. It is 7 already. No one is wishing to see sun when it rises."

                   "Yeah", said Mahadevan. 

                    

In the evening, Krishnan saw the Ramanujam number scooter and stopped the person.

                   "I am Krishnan. I am from Perumalcoil street. Now I reside in Chennai. I have not seen you before."

                   "Yeah. I am not native person of this village. I shifted here since I was posted to SBT Erachakulam branch. I am cashier there."

                   "Oh good. I am a Mathematician and taught Maths. I am asking this on curiosity. Do you know about the number on your number plate."

                   "My son wanted this number. He said this is Ramanujam number and insisted on this."

                   "Oh good. What is your son doing?"

                   "He is studying eighth standard at SLB."

                   "Good. Convey my wishes to your son and (took the pen from his pocket) give this pen to him."

                   "Thanks", said the cashier and left. The words of inheritance ran through Krishnan's mind. He felt a satisfied teacher in himself. 

                    Next day Krishnan wanted to bath in the pond. He went to pond in the evening and started to swim. Nithya searched for Krishnan everywhere. Someone said her that Krishnan was in pond. She came there and asked him to come back. 

                    "Thatha, you are not a teenager. What if something bad happens?"

                    "Nothing has happened."

                    "Thatha. I am responsible now. Why are you doing like this?"

                    "Nithya! What will happen? I may stop breathing. What is the guarantee for a fifteen years boy to comeback safely? Is it there I should not swim on 78. Here is where I bathed all days. Those days we did not have bathroom. This pond will not take me inside. It is more than a pond for me. We used to bath here 3 30 in the morning and used to go for temple sharply at 4 for Margazhi Poona. I see my gray hair on mirror daily. That is why I am here at 5 in the evening when there is more light. Somehow I too started to fear. Isn't it? Tomorrow we will be leaving back to Chennai and u wanted to take bath in the pond atleast once."

Nithya gave the towel to him to get dry and they started to room to pack stuffs.

Next day morning, Nithya too joined Krishnan in morning Bhajans. Krishnan went to Mahadevan's home.

Mahadevan was reading newspaper.

                "Mahadevan! What is the news for the day?"

                "Modi lost in Delhi. Someone, Kejrewal won. Educated person is becoming CM. Good sign for the country."

                "Good. Kamaraj. Didn't he do well. Nice and pure persons become CM. Education is just an advantage."

                "You become CM Krishna." Both laughs.

                "I am leaving today. Be brave. Ramal is always there. Call me two three days once.". 

                "Your visit helped me better than doctor's medicines."

                "Ok see you."

                "Come for Panguni utharam."

                "Definitely."

 

Two months later,

               "Hello. Good evening Gurunath"

               "Good evening mama. One good news mama. Appa started to sit in the bed."

               "Oh. Is it? Give the phone to him."

               "Mahadevan! You sat. You have to walk when I come for Panguni utharam."

               "Why walk? Let us swim in the pond."

               "Good. I have booked the tickets already. This time Kannan and his mistress will come with me. No leave for Nithya."

                "Ok. Shall I cut the telephone?"

                "Ok."

Krishnan called Nithya and conveyed the news. Kannan and Radha went on a trip to Korea and would be coming only on the next day.

Kannan came the next day and went to Krishnan's room. He used to walk in the park by this time. He went near his father and found him no more. All his relatives came for his last rites. Everyone was seen crying except Nithya. Krishnan inherited some of principles to atleast one in the crowd.

   

நேற்று ஒரு கனா!!!

சூழல்:

இரவு கனவில் நாம் காதலர்களாய் இருந்தோம் என்றும் கனவில் நடந்தவற்றையும் பெண்ணிடம் ஆண் பாடலாய் சொல்கிறார்.

பல்லவி:

நேற்று ஒரு கனா
அதில் நீயும் நானும் ஜோடி
நேற்று ஒரு கனா
அதில் நீயும் நானும் ஜோடி
நம்போல் யாருமில்லை
இந்த காதலுலகில்

சரணம்:

உன் கண்களை பார்த்து வந்ததில்லை
உன் வார்த்தையை கேட்டு வந்ததில்லை
உன் புருவம் பார்த்தேன் காதல் அங்கே
சொல்லிவிட்டேன் சொல்லிவிட்டேன் அந்த நொடி காதல்
வாழ்க்கையெல்லாம் வாழ்க்கையெல்லாம் தொடர்ந்தது காதல்

நாம் கைகோர்த்தால் பேரழகு
சேர்ந்து நடந்தால் ஓரழகு
அழகே உருவாய் காதல் அங்கே
அன்புக்கடல் காதற்கடல் நீந்தி சென்றோம்
 இணைராகம் துணைராகம் பாடியே வாழ்ந்தோம்

முடியில் நரைவர எமன் வந்தான்
தோள்கள் சுருங்கிட எமன் வந்தான்
நம் காதல் கண்டான் பூரிப்படைந்தான்
எமராஜன் கண்களிலே காதலைக் கண்டான்
காதலுலகில் மரணம் இல்லை சொல்லிச் சென்றான்

பல்லவி:

நேற்று ஒரு கனா
அதில் நீயும் நானும் ஜோடி
நேற்று ஒரு கனா
அதில் நீயும் நானும் ஜோடி
நம்போல் யாருமில்லை
இந்த காதலுலகில்

பாடலாய் கீழே

ஒளி, கதிர், அலை - அம்மா

பல்லவி:

நிலாவின் ஒளியோ
சூரிய கதிரோ?
கருணை கடலின் அலையோ?

அனுபல்லவி :

வண்டெல்லாம் பசியாறும் தேனூறும் பூவோ இவள்?
தமிழ்மொழியில் கேட்கினிய சுகம்தாரும் சொல்லோ?

சரணம் 1:

பாசமலர் பூக்கும் கொடி
அன்புமழை பொழியும் முகில்
அரவணைப்பில் காந்தமென்றறியோ?

சரணம் 2:

கடுங்குளிரில் அனலிவளோ?
வெப்பத்த்தில் நிழல் இவளோ?
புவியியங்க ஈசன் தந்த கோளோ?

பல்லவி:

நிலாவின் ஒளியிவள்
சூரிய கதிரிவள்
கருணை கடலின் அலையிவள்
அம்மா!!

குந்தவராளி ராகத்தில் சுவாதி திருநாளின் போகீந்த்ர சாயினம் பாடல் போல அமையுமாறு எழுதப்பட்டது.

பாடல் கேட்க -

வைத்தி வீட்டு மணி

மூர்த்தியும் கணேசனும் இறச்சகுளம் தெற்கு தெருவை  சேர்ந்த சகோதரர்கள். மூர்த்தி இறச்சகுளம் அரசுப்பள்ளியில் எட்டாம் வகுப்பு. கணேசன் நான்காம் வகுப்பு. பள்ளி முடிந்து வீடுத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். விநாயகர் சதுர்த்தி விடுமுறை வேறு. வெள்ளி, சனி, ஞாயிறு என மூன்று நாட்கள் விடுமுறை. இருவரும் வகுப்பு முடிந்து வீடுத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தனர்.

"மூர்த்தி அண்ணே! இந்த வருஷம் பிள்ளையார் சதுர்த்திக்கு ஒரு பத்து கொழுக்கட்டையாவுது திங்கனும்னே. தாணு வாத்தியார் வீட்லதான் கோவிலுக்கு செய்யராங்களாம்."
"ஃபங்க் வாத்தியார் வீட்லையா? நான் வர மாட்டேன்போ. காத திருகிவிட்டுருவாறு. கணக்குல நூத்துக்கு நாப்பது லே. "
"கோயில்ல பிரசாதமாத் தருவாங்க. வீட்டுக்கு போக வேண்டாம், பட்டருக்கு மூக்குப் பொடி கொடுத்து வாங்கிடலாம்னே."
"சரி லே கணேஷா!"
"லேய் கணேஷா! அங்கப் பாரு லே ஒரு நாய்க்குட்டி ரோட்டுல ஓடிக்கிட்டிருக்கு."
"ஆமாம் அண்ணே. அழகா இருக்கு."
"ஆமாம் லே."
"அண்ணே நம்ம இந்த நாய்க்குட்டிய வீட்டுக்கு  எடுத்துட்டு போய் வளப்போம் ணே."
"போ லே. அம்மே ஏசுவாக."
"நீ போ அண்ணே. நான் பாத்துட்டு வரேன்."

மூர்த்தி  அங்கிருந்து கிளம்பினான். கணேசன் நாய்க்குட்டியை ரசித்தவாறு சாலையிலேயே இருந்தான். தனது ஒரு கண்ணை மூடி  இரு கைகளையும் மடித்து கேமராவைப் போல் வைத்து புகைப்படம் எடுத்தான்,

"எவ்வளவு அழகா இருக்க! எங்க வீட்டுக்கு வரியா? நாளைக்கு கொழுக்கட்டைலாம் இருக்கு.", என்று நாய்க்குட்டியைப் பார்த்து கேட்டான்.

நாய்க்குட்டி பள்ளத்தில் தேங்கி இருக்கும் நீரில் அதன் முகம் தெரிவதைப் பார்த்து அதனை சுற்றியும் சாடியும் கொண்டிருந்தது. அப்போது அங்கு ஒரு மிதிவண்டி வேகமாக வந்து நாய்க்குட்டியின் அருகே இடிப்பது போல் சென்றது. ஒரு நொடி கணேசன் அதிர்ந்து போனான்.

வேகமாக நாய்க்குட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டான்.
"ஏத்திருப்பான். நீ என் கூட வந்துடு. வீட்டுல நான் இருக்கேன். அண்ணன் இருக்கான். அம்மை அப்பாலாம்  இருக்காங்க. சரியா?", என்று கூறி வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

வெளியில் மூர்த்தி நின்று கொண்டிருந்தான்.
"லே! தூக்கிட்டு வந்துட்டியா. அடிதாமுலே உனக்கு."
வீட்டிற்குள் எடுத்து சென்று ஒரு ஓரமாக நாய்க்குட்டியை அமர வைத்தான்.
"அம்மே! அம்மே! நம்ம வீட்டுக்கு நாய்க்குட்டியக் கூட்டிவந்துருக்கேன்."
"என்ன லே சொல்லுத? அப்பா அடிபோடுவாரு. எடுத்துட்டு வெளில விட்டுடு."
"இல்ல அம்மே!"
"சொன்னாக் கேக்கமாட்டியா?", என்று அடிப்பது போல் வேகமாக வந்தார்.
"வேண்டாம் மோ.", என அழத் துவங்கினான்.
"அழாதே. அப்பா வரட்டும். சரின்னு சொன்னாருன்னா இருக்கட்டும்.",என்று கூறிவிட்டு சென்றாள்.

அழுகையும் சிரிப்பும் சேர்ந்து கணேசன் முகம் மாறியது. வேகமாக வெளியே ஓடி வந்தான்.
"மூர்த்தி அண்ணே! அம்மை சரின்னு சொல்லிட்டா. அப்பா சரின்னா சரியாமாம்?"
"அதோ அப்பா வராருலே. போய் கேளு."
வேகமாக தெரு முனைக்கு ஓடினான்.
"அப்பா!"
"மக்கா! லீவு விட்டுட்டாங்களா?"
"விட்டுட்டாங்கப்பா..!"
"சொல்லு மக்கா."
"ரோட்டுல ஒரு நாய்க்குட்டி அழகா இருந்துச்சுப்பா.நான் எடுத்துட்டு வந்துட்டேன். நம்ம கூட இருக்கட்டும் பா."
"சரி மக்கா! இருக்கட்டும்."

வீட்டுக்கு வந்த தந்தையிடம் நாய்க்குட்டியை தூக்கி வந்து காண்பித்தான்.
"அழகா இருக்கான் மக்கா!"
"பேர் வைப்போமா பா?", என்றான் மூர்த்தி.
"என்ன பெயர் வைக்கலாம்?"
கணேசன் ஏதோ சொல்ல வாயெடுக்க, "டோனி, ஜிம்மி இது மாதிரி வைப்போம் பா ", என்றான் மூர்த்தி.
"வேதகாரங்க பேர் எதுக்கு? அதெல்லாம் வேண்டாம் மக்களே."
"மணின்னு வைப்போம் பா.", என்றான் கணேசன்.
"நல்லா இருக்கப்போ. அப்படியே வெச்சிடுவோம்."

நாய்க்குட்டியைத் தூக்கிக் கையில் வைத்து தெருவினை சுற்றி வந்தான் கணேசன் .
"மணி! எங்க வீட்டு நாய்.", என்று காண்பவரிடம் எல்லாம் கூறினான்.
சதுர்த்தி மாலை இரண்டு கொழுக்கட்டைகளை அதற்கு கொடுத்துவிட்டு திருநீரும் பூசிவிட்டான்.

மணிக்கு உணவு வைப்பதை மூர்த்தியின் தந்தை வைத்தியலிங்கம் வழக்கமாக கொண்டு இருந்தார்.
மணியைப் பார்த்து, "மக்களே!", என்று சொன்னால் வாலாட்டத் தொடங்கும் மணி. மணியின் மீது வைத்தி அதிக அன்பு காட்டினார்.
மணி வளரத் தொடங்கினான்.

குட்டியாய் இருந்த அழகு இப்போதில்லை என்று கணேசன் மணியோடு விளையாடுவதையும் கொஞ்சுவதையும் குறைத்துக்கொண்டான்.
மணி, மூர்த்தியும் கணேசனும் பள்ளிக்கு செல்லும் போது அவர்களுடன் பள்ளிக்கூட வாசல் வரை சென்று திரும்பும். வைத்தி வரும் நேரமும் சரியாக பேருந்து நிறுத்தம் சென்று விடும். பிஸ்கட் கொடுத்து மணியிடம் பேசிக்கொண்டே வருவார். அவரது மனைவி கடைக்கு செல்கையிலும் கோவிலுக்கு செல்கையிலும் அவருடனே சென்று வாசலில் அமர்ந்து கொள்ளும்.

இவ்வாறே நாட்கள் சென்றன. கணேசனுக்கு ஏழாம் வகுப்பு அரையாண்டுத் தேர்வு விடுமுறை வந்தது. அண்ணனும் தம்பியும் வீட்டிலேயே இருந்தனர்.
வைத்தி வேலைக்குக் கிளம்பினார். மணி அவருடனே பேருந்து நிறுத்தம் வரை சென்றது.
"மக்கா! சாயந்தரம் வந்துடு. அப்பா பிஸ்கட் வாங்கிட்டு வாரேன்", என்று சொல்லிவிட்டு பேருந்தில் ஏறினார்.
பேருந்து பூதத்தான் கோவில் தாண்டும் வரை அங்கு நின்றுவிட்டு, மணியும் கிளம்பினான்.

மாலை, மாட்டுக்கு கழனித்தண்ணி வாங்க செண்பகம் வந்தாள்.
"செண்பகம், கொல்லையில கழனிக் குடம் கெடக்கு. எடுத்துக்கம்மோ" , என்று டீ.வி பார்த்துக்கொண்டே கூறினாள் சிவகாமி.
செண்பகம் சென்ற நேரம், மணி அந்த குடத்தில் தன் வாயினை விட்டது. சிறிய வாய்க் கொண்ட எவர்சில்வர் குடம். மணியின் தலை குடத்தில் மாட்டிக்கொண்டது. செண்பகம் மணியின் முகத்தை குடத்தில் இருந்து எடுக்க முயன்றாள். முடியவில்லை.

"எக்கா! எக்கா! மணி தல கொடத்துல மாட்டிக்கிட்டு. எடுக்க முடியுல.", என்று கூறினாள்.
கணேசன் வேகமாக கொல்லைக்கு ஓடினான்.
"மணி!", என்று கூறிவிட்டு அழத் தொடங்கினான்.
நேரம் செல்ல  மணியும் அழத் தொடங்கினான்.
கணேசன் குடத்தை இறுக்கிப் பிடிக்க, மூர்த்தி மணியை குடத்திலிருந்து எடுக்க முயன்றான். முயற்சிகள் எதுவும் பலிக்கவில்லை.
மணி, வைத்தியலிங்கத்தைக் கூட்டி வர பேருந்து நிறுத்தம் செல்லும் நேரம் வந்தது. மணி ஊளையிட்டு அழுதவாறு இருந்தான். குடத்தினை அறுக்கும் முயற்சியைத் தொடங்கினான் மூர்த்தி. பலனில்லை. மரம் அறுக்கும் சாஸ்தான் வெளியூர் சென்றாயிற்று. அவர் இருந்தால் மெசின் வைத்து குடத்தை எடுத்திருப்பார்.

வைத்தி பேருந்து நிறுத்தம் அடைந்தார். மணி அங்கு வரவில்லை. அருகில் இருந்த பழக்கடையில் மணி வந்தானா என விசாரித்தார். வராததை அறிந்து கொண்டு வீட்டிற்குச் சென்றார்.

தந்தை வந்ததைக் கண்டு கணேஷன் வேகமாக ஓடினான்.
"யப்போ! மணி தல கழனிக்கொடத்துல மாட்டிக்கிட்டு போ. ரெண்டு மணி நேரம் ஆகுது. எடுக்க முடியல போ. அழுதிட்டே இருக்கான்.", என்றான்,
வேகமாக கொல்லைக்கு ஓடினான்.
மணி அழுதுக் கொண்டிருந்தது.
"மக்கா!", என்று கூப்பிட்டார் வைத்தி.
மணி வைத்தியின் குரலை கேட்டு வாலாட்டத் துவங்கினான்.
"அப்பா வந்துட்டேன்லப்போ, அழக்கூடாது."
அப்போதே அழுகையை நிறுத்தியது மணி.
குடத்தினை அறுக்க முயற்ச்சித்தார் வைத்தி. பலனில்லை. பல்வேறு முயற்சிகள் எடுத்தார். வலியில் மணி அழுதது. முதுகினைத் தடவிக் கொடுத்தே இருந்தான். அழுகை குரலும் குறைந்தது.
"அழக்கூட சக்தி இல்லையே போ! மூர்த்தி இங்க வா.", என்று மூர்த்தியை அழைத்தார்,

மூர்த்தியினை குடத்தை இழுத்துப் பிடிக்க கூறி விட்டு, மணியை மறுமுனையிலிருந்து பிடித்து இழுத்தான். மணி வலியில் கத்தியது. இருப்பினும் பிடித்து வெளியில் எடுத்தான். சுவாசிக்க முடியாமல் திணறியது மணி.

மடியில் அமரவைத்து தடவிக் கொடுத்தார் வைத்தி. வாலாட்டியபடியே இருந்தது மணி. சுவாசிக்கத் தடுமாறியது மணி. தான் வாங்கிய பிஸ்கட்டை எடுத்து வருமாறு கணேசனிடம் கூறினார்.

கணேசன் வேகமாக சென்று பிஸ்கட் எடுத்து வர சென்றான். அவன் திரும்பி வரும்போது மணியின் வாலாட்டல் நின்றிருந்தது.

"மணி! மணி! மக்களே! அப்பா!! நீங்க மக்கான்னு கூப்பிடுங்க . அவன் வாலாட்டுவான்.", என்று கூறி அழ ஆரம்பித்தான்.
"இனி ஆட்ட மாட்டான்போ. அவ்வளவுதான். இனி தாத்தா, பாட்டி பாத்துக்குவாங்க!", என்றார் வைத்தி.

மணியை பழையாற்றங்கரையில் சென்று புதைத்து வரும் வரை ஜன்னல் வழியாக வீதியை வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் கணேசன்.

தனுமதி

                           காலை ஐந்தரை மணிக்கு வீட்டு வாயிலில் கோலமிட்டு கொண்டிருந்தாள் பாக்கியம். வெங்கிடு வீட்டினுள் விபூதிப் பெட்டியைத் தேடியவாறு இருந்தார்.

"பாக்கியம். இந்த விபூதி டப்பா எங்கடி", கேட்டவாறு வெளியில் வந்தார் வெங்கிடு.
"ஃபிரிட்ஜ் மேல பாருங்கோ"
வாயிலில் இருந்த செய்தித்தாளை எடுத்து உள்ளே நுழைந்தார் வெங்கிடு.
நெற்றியில் பட்டை இட்டுவிட்டு செய்தித்தாளை வாசிக்கத் துவங்கினார்.

"ஒன்பது மணிக்கு டி.எல்.எஃப். ல இருக்கணும்  . இப்படித் தூங்கிண்டு இருக்காப் பாருங்கோ. ஷங்கரும் நைட் டியூட்டி முடிச்சிட்டு வந்துட்டான். ஆறரை ஆறது."
"என்னப் போல இருக்கா. ஆறுக்கு முகூர்தத்த வெச்சிண்டு அஞ்சரைக்கு எழுந்தேனே நம்ம கல்யாணத்துல.", சொல்லி ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரித்தார் வெங்கிடு.
"சிரிப்பப் பாரு. தனுமதி!!! எழுந்துடு டி. மணி ஆறரையாச்சுப் பார். தனுமதி!!"
"எழுந்துக்கறேன் மா.", தூக்கம் கலந்த குரலில் கூறி எழுந்தாள் தனுமதி.

காலை உணவை முடித்து வெங்கிடுவும் தனுமதியும் அவரவர் வண்டியில் அலுவலகம் புறப்பட்டனர். ஷங்கர் தூங்கச் சென்றான். பாக்கியம் தோசைக்கு மாவரைக்க  ஆயத்தமானாள். மாவரைத்துவிட்டு செய்தித்தாளை படிக்கத் துவங்கினாள் பாக்கியம். நாலாவது பக்கத்தில் அவள் படித்த செய்தி அவளை பதறச் செய்தது. 'டெல்லியில் ஒரு சாஃப்ட்வேர் அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் பெண்ணைக் கடத்ததிய சதிகார கும்பல், அந்த பெண்ணிற்கு மயக்க மருந்து அளித்து பாலியல் கொடுமை செய்து விடுவித்துள்ளனர். அதோடு விட்டு விடாத  சதிகார கும்பல், பெண்ணின்  தந்தையிடம் சி.டியைக் காண்பித்து பணம் கேட்டு மிரட்டியுள்ளனர். இத்தகவல் அறிந்தப் பெண் குடும்பத்தோடு தற்கொலை. போலீசார் சதிகார கும்பலைத் தேடி வருகின்றனர்.

படித்த  மாத்திரத்தில் பாக்கியம், தன் மகளை கைபேசியில் அழைத்து, "தனுமா! ஆபிஸ் போயிட்டியா?", என ஆரம்பித்தாள்.
"என்னம்மா இது? வித்தியாசமா இருக்கு? கரண்ட் இல்லையா? சீரியல் பாக்கலையா?"
"ஆபிஸ் போயிட்டேலியா?"
"ஒரு மணி நேரம் ஆறது வந்து சேர்ந்து."
"திரும்பி வரச்ச பாத்து வாம்மா.", என சொல்லிவிட்டு   ஃபோனை வைத்தார்.

ஒரு மணி அளவில் திரும்ப தன் மகளை அழைத்தார். மனதில்  ஏதோ ஒரு நெருடல் பாக்கியத்திற்கு.

மாலை நான்கு மணிக்கு தனுமதி கைபேசியிலிருந்து. தினமும் ஆறு மணிக்கெல்லாம் வீட்டினை அடையும் தனுமதி அன்று வீட்டுக்கு வர எட்டு மணி வரை ஆகும் எனக்கூறி அழைப்பினைத்  துண்டித்தாள்.

"சாயிங்காலம் ஆறு மணி வரைக்கும் வேலை செய்யாதத, இப்ப ஒக்காந்து செய்யனுமா? ஏன் தான் இப்பிடி பண்றாளோ?", என தன மகனிடம் முனங்கினாள் பாக்கியம்.
"என்ன மாதிரி நைட் டியூட்டி போட்டா இன்னும் டென்சன் ஆவ போலியே?", என்றான் ஷங்கர்.
"பொன் இல்லையா டா?"
"பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்கள். இந்த ஜெனரேசன் எல்லாருமே. பயப்படாதே. வந்துடுவா."
"பயம்லாம் இல்லை."
"அப்போ வேற என்னன்னு பேர் வைக்கலாம்."
"பேசாமக் குளிக்கப் போடா, ராக்கோழி. இல்லை.ஆந்தை."
"ஆந்தையெல்லம் குளிக்குமா?"
" போடா."

ஷங்கர் குளிக்க சென்ற நேரம் வெங்கிடு வீடுத் திரும்பினார்.
"என்னடி. ஆறடிச்சிருத்து. தனுமதி இன்னும் வரலையா."
"இன்னிக்கி லேட் ஆகுமாம்."
"ஃபோன் பண்ணியா? கடைசியா நாலு மணிக்கு பண்ணினா. லேட் ஆகும்னு சொன்னா. அதுக்கப்பறம் நான் ஃபோன் பண்ணலை."
 "சரி. இப்ப நான் பண்றேன்."
"ஃபோன் சுவிட்ச் ஆஃப்னு வருது. செரி வரட்டும்."

ஏழு மணிக்கு ஷங்கர் வேலைக்கு புறப்பட்டான்.

ஷங்கருக்கு டைடல் பார்க்கில் வேலை. ஷங்கர் ஒன்பதரை மணியளவில் வெளியே வந்தான். அவனது நண்பர்கள் அஷோக்கும், மார்டினும் அவரவர் விரல்களில் கோல்ட் ஃப்ளேக்கை பொருத்திக் கொண்டனர்.

ஷங்கருக்கு கைபேசியில் அழைப்பு வந்தது.
"அஷோக். ஒரு நிமிஷம்."
"ஹலோ! அம்மா"
"ஷங்கர்! இன்னும் தனு வரல டா. பயமா இருக்கு டா. அவ ஃபோன் வேற சுவிட்ச் ஆஃப் ல இருக்கு. பயமா இருக்கு டா."
"பயப்படாத மா வந்துடுவா.நான் அவ ஃபிரண்ட் கிட்ட கேக்கறேன்."
"சீக்கரம் டா. பயமா இருக்கு."

ஷங்கர் அழைப்பைத் துண்டித்து தனுமதியின் தோழி நித்யாவை அழைத்தான்,
"ஹலோ! நித்யா."
"ஹலோ! அண்ணா எப்படி இருக்கீங்க?"
"நல்லா இருக்கேன் மா. தனு இன்னும் வீட்டுக்கு வரல, எப்போ கிளம்பினா ஆஃபிஸ்ல இருந்து?"
"கிளையன்ட் காலா இருக்கும் ணா. நான் இன்னிக்கி ஆஃபிஸ் போல. இருங்க நான் இன்னொரு டீம் மேட் கிட்ட பேசறேன். ஹோல்ட் ல போடறேன்."
"ஓகே."

"அண்ணா. தனு ஏழேகாலுக்கெல்லாம் கிளம்பிட்டாளாம். ஒரு வேல டிராபிக்ல மாட்டிட்டு இருப்பாளோ? அப்படி தான் அண்ணா இருக்கும். பயப்பட வேண்டாம்."
"தேங்க்ஸ் மா."

ஷங்கரின் நண்பர்கள் ஏதோ பிரச்சனை என அறிந்து அவன் அருகில் வந்தனர்.
"ஷங்கர். எதுனா பிரச்சனையா?"
"மார்டின். தனுமதி இன்னும் வீட்டுக்கு வரல. ரெண்டு மணி நேரம் மேல ஆச்சு ஆஃபிஸ்ல இருந்து அவ கியம்பி, இன்னும் வரல."
"அஷோக். மார்டினும் நானும் அவ ஆஃபிஸ் ரூட்ல போய் பாக்கறோம். டிராபிக் ஏதாவதானு. நீ வீட்டுக்கு போ. ரெண்டு பேரும் வயசானவங்க."
"செரி."

அஷோக்கும் மார்டினும் டி.எல்.எஃப்க்கு புறப்பட்டனர். ஷங்கர் அவன் வீட்டுக்குப்  புறப்பட்டான்.

"நான் வேணும்னா அவ பங்கஜம் ஆத்துக்குப் போயிருக்காலானு பாக்கட்டா. வர வழி  அப்பிடியேப் போயிருக்கலாம்."
"பண்ணிப்பாரு.", சோகமாக சொன்னார் வெங்கிடு.
"ஹலோ! பங்கஜம்! எப்பிடி இருக்காய்?"
"நல்லா இருக்கேன் பாக்கியம்."
"ஒன்னும் இல்லை. தனுமதி இன்னிக்கி லேட்டாகும். பங்கஜம் அத்தை ஆத்துக்கு போறேன்னு சொன்னா. வந்தாளா?"
"இன்னும் வரலைடி. மணி பத்தரை ஆச்சு."
"தனுமதி! வாடி வா! அத்தையாத்துக்கு போறேன்னு சொன்னையே வந்துட்டாடி! நான் வெச்சிடுறேன்."

"அங்கையும் போல ஷங்கரப்பா. பயமா இருக்கு. பேப்பர்ல வேற கன்னாபின்னான்னு நியூஸா இருக்கு. பயமா இருக்கு அண்ணா."
"நாலாவது பக்கத்த சொல்றியா? தனுமதிக்கு அப்பிடிலாம் நடக்காது."
ஷங்கர் வீட்டினை அடைந்தான். அன்று சாதாரண நாட்களை விட டிராபிக் குறைவாகவே இருந்தது. தன தங்கையை பற்றி எண்ணியவாறே உள்ளே நுழைந்தான்.

"ஏதாவது தெரிஞ்சுதாடா?"
"பாத்துண்டு இருக்கேன் மா."
"என்னடா? எங்க இருக்கான்னு தெரியலையா?"
"அழாதே மா. அழாதே."
"அழாம எப்பிடி டா. அவளுக்கு எதுவும் ஆகாது. ஆகாது இல்லையாண்ணா?"

"மச்சான் அங்க என்னடா இவ்வளோ கூட்டம்?"
"தெரியல டா. விசாரிப்போம்."
அஷோக் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு,
"என்னங்க கூட்டம்?"
"ஆக்சிடென்ட். இப்ப தான் ஆம்புலன்ஸ்ல கிளியர் பண்ணாங்க. ஸ்பாட் அவுட். பாவம் சின்னப் பொண்ணு."
"என்ன வண்டி?"
"ப்ளாக் ஸ்கூட்டி."
"என்னங்க சொல்றீங்க? என்ன கலர் டிரெஸ்?"
"ப்ளூ சுடிதார், வெள்ள  துப்பட்டா."
"தேங்க்சுங்க."
"மார்டின் ஆக்சிடெண்ட். பொண்ணு. கருப்பு ஸ்கூட்டி. பயமா இருக்கு டா. ஷங்கர் கிட்ட கலர் கன்பர்ம் பண்ணனும்."
"ஃபோன் பண்ணுடா."

அஷோக் அவனை கைபேசியில் அழைத்தான்.
"அசோக். பாத்துட்டியா?"
"தனு என்ன கலர் டிரஸ் போட்டுருந்தா."
"மஞ்சள் சுடிதார். பிரவுன் துப்பட்டா."
"தேங்க் காட்."
"ஏன் டா?"
"தெரிஞ்சிக்கிட்டா தேட ஈசியா இருக்கும்னு கேட்டேன். கிடச்சிடுவா"
"அந்த நம்பிக்கைல தான் நான் இருக்கேன்."
"மச்சி. போலிஸ் போவோமா?
"இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பாப்போம் டா. அப்பா அம்மா போலிஸ்னா பயப்படுறாங்க,"
"மார்டின் பிரெண்ட் சிவா மூலியமா ட்ரை பண்ணுவோம் டா."
"செரி நீ பேசு."
"சரி டா. நாங்களும் வீட்டுக்கு வரோம்."
"ஹ்ம்ம்."

வண்டியில் வந்துக் கொண்டிருக்கும்போது
"சிவா. மார்டின் டா."
"சொல்லு மார்டின்."
"என் பிரண்டோட சிஸ்டர் மிஸ்ஸிங் டா. சாயிங்காலம் ஏழு மணிக்கெல்லாம் ஆபிஸ்ல இருந்து கிளம்பிட்டாங்க. இன்னும் வீட்டுக்கு வரல."
"போலிஸ் கம்ப்ளைன்ட் குடுத்தாச்சா."
"இல்லடா. பொண்ணு மேட்டர் பயப்படுறாங்க."
"போலிஸ்கிட்ட போறது பூச்சாண்டிக் கிட்ட போறமாதிரி ஆயிடுச்சுல. சேரி டிடைல்ஸ் சொல்லு."
தனுமதியின் விவரங்களை மார்டின் கூறினான்.
"நான் சொல்லி வைக்கறேன். பீமேல் டிராபிக்கிங்க் குரூப் ஒன்னு இப்போ ரொம்ப இம்சைய குடுத்துட்டு இருக்கு. எதுக்கும் தயாரா இருங்க."
"ப்ளீஸ் டா."

ஷங்கர் வீட்டினை அடைந்தனர். சிறிது நேரம் கழித்து வெங்கிடு ஃபோனிற்கு ஒரு அழைப்பு வந்தது.

"அப்பா! நான் தனுமதி."
"சொல்லும்மா. பாக்கியம் தனு."
எல்லோர் முகத்திலும் ஒரு பூரிப்பு.
"பிரெண்ட விட பல்லாவரம் வந்தேன்பா, பாவம் ஹாண்டிகப்ட். திரும்பி வரச்ச திரிசூலம் கிட்ட ஆக்சிடன்ட் ஆயிடுத்து. சின்ன அடி. ஹாஸ்பிடல்ல இருந்து தான் பேசுறேன். ஆட்டோல வந்துடறேன் பா."
"பாத்து வாம்மா."

"நான் சொன்னேன்லியா டி. என்னமோ ஏதோன்னு பயப்படாதேன்னு. பாவம் அடிப்பட்டுருக்குப்போல."
அரைமணிநேரத்தில் தனுமதி வீட்டினை அடைந்தாள்.
அவள் அம்மாவை கட்டி அணைத்தாள்.
"என்னடி இவ்வளவு ரத்தம் சட்டை எல்லாம்?"
"இல்ல அம்மா. எனக்கு அடி சின்னதுதான். இது பக்கத்துல இன்னொரு வண்டில வந்தவாளுக்கும்."
"அம்மா! அவளுக்கு அப்பவே ஒரு கண்ணாடிய வாங்கிக் கொடுன்னேன். கேட்டியா?"
"போடா ஆந்தை.", என்றாள்  சிரித்தவாறே பாக்கியம்.
"வண்டி. ஹாஸ்பிடல் வாசல்ல வெச்சிருக்கேன். ரிப்பேர் பண்ணி எடுத்துண்டு வாடா ப்ளீஸ்."
"சரி டி. பப்ளிமாஸ்."

பத்து நிமிடங்கள் கழித்து,
"மார்டின் அந்தப் பொண்ணு எந்த கலர் துப்பட்டான்னு சொன்ன?"
"சிவா டேய். சினிமா போலிசு. பிரவுன். கெடைச்சிட்டா. திரிசூலம் பக்கத்துல சின்ன ஆக்சிடெண்ட். பெரிய அடியெல்லாம் இல்ல."
"குட். சரி மச்சான். சன்டே பாக்கலாம்."

ஒன்றரை மணிநேரங்களுக்கு முன்,

"ஏய். வசமா மாட்டினியா? செமையா இருக்காடா. உரிச்சிட வேண்டியது தான். எப்படியும் ஆறுல இருந்து எட்டு வரைக்கும் தேறும்."
"என்ன விட்டுடுங்கோ?"
"அய்யோ ஐயரு. மச்சி இது வரைக்கும் எந்தப் பாப்பாத்தியையும் செஞ்சதே இல்லடா. இன்னிக்கி சாப்பிடறேன் டா இந்தத் தயிர் சாதத்த."
"வேண்டாம். வேண்டாம்."
"மச்சி வாயக் கட்டுடா. இம்சையா இருக்குது. முத்தம் குடுக்கலாம்னு வாயக் கொண்டுப்போன வேணாம் வேணாங்குது. என்ன! முத்தம் குடுக்க முடியாது. அதுவா முக்கியம்?"
 வாயைத் துணியால் மூட வந்தவனை உடைந்த பாட்டிலால் நெஞ்சினில் குத்தினாள் தனுமதி.
"எவளோ நேரம்டா உனக்கு துணியக் கட்டின்னு இருக்கியா இல்ல பாப்பாத்தியத் தடவிட்டு இருக்கியா? அடிப்பாவிக் குத்திட்டியா?"
அங்கிருந்து ஓடத் தொடங்கினாள் தனுமதி.
"ஓத்தா! ஓடுற! சாவு தாண்டி இன்னிக்கி உனக்கு." பின்தொடர்ந்தவாறு ஓடினான்.
தண்டவாளத்தைத் தாண்டி ஓடிய தனுமதியைத் துரத்தினான். அப்போது தண்டவாளத்தில் வந்த ரயில் அவனைத் தூக்கி அடித்தது.

தனுமதி அங்கிருந்த கல்குவிப்பில் வேண்டுமென்றே விழுந்தாள். வண்டியின் கண்ணாடிப் பகுதியினை உடைத்துவிட்டு மருத்துவமனைக்கு சென்றாள்.

"சார். போலிஸ் ஸ்டேசனா. திரிசூலம் கிரௌண்ட் கிட்டயும் தண்டவாளத்துக்கு கிட்டையும் ரெண்டு பேரு செத்துக் கிடக்குறானுங்க.", சிவாவிற்கு அழைப்பு வந்தது. அங்கு விரைந்தான்,

"சார். ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி தான் நடந்துருக்கணும். ஒடஞ்ச பாட்டிலாலக் குத்திருக்காங்க."
"பாய். இவன் டிராபிக்கிங்க் கேசு சீனு இல்ல."
"அல்லாஹ்! ஆமான் தம்பி. சாவட்டும். அப்போ தண்டவாளத்துல இருக்கறவன் ரவியா இருக்கணும். மூஞ்சு அடையாலமேத் தெரியலே,"
"அங்க என்ன துணி?"
"துப்பட்டா மாறி தெரியுதுங்க. ஒரே ரத்த கர."
"சால்வையா இருக்கும் பசீர் பாய்."

பிரவுன் கலர் துப்பட்டாவைப் பார்த்தவுடன் அவனுக்கு மார்டின் சொன்னது மனதில் வந்தது. அந்தப் பெண்ணிற்கு என்ன ஆனது என்ற பதற்றத்தில் உடனே அழைத்தான்.
"மார்டின் அந்தப் பொண்ணு எந்த கலர் துப்பட்டான்னு சொன்ன?"
"சிவா டேய். சினிமா போலிசு. பிரவுன். கெடைச்சிட்டா. திரிசூலம் பக்கத்துல சின்ன ஆக்சிடெண்ட். பெரிய அடியெல்லாம் இல்ல."
"குட். சரி மச்சான். சன்டே பாக்கலாம்."
அங்கு எப்படி இவர்கள் இறந்திருக்கக் கூடும் என எண்ணிப் பார்த்தான். நிஜத்தில் நடந்தது கண் முன்னே ஓடியது.
"பசீர் பாய் அவன் இவன குத்திட்டு ஓடிருப்பான். ஓடும்போது ரயில் மோதிருக்கும்."
"நானும் அத தான் தம்பி நெனைச்சேன்."

இரண்டு நாட்களுக்குப பிறகு, தனுமதி அலுவலகம் செல்லத் தயாரானாள். சமையல் அறை சென்று மிளகாய் பொடியை  ஒரு காகிதத்தில் மடித்து ஹேண்ட்பேகில் போட்டுக்கொண்டாள்.  குளியலறை சென்று அவள் அண்ணனின் பிளேட் ஒன்றையும் எடுத்துக் கொண்டாள்.

கிளம்பும்போது,
"தனும்மா! செல்லுல சார்ஜ் இருக்குலடி?"
"இருக்கும்மா."
"எல்லாம் எடுத்து வெச்சிண்டு இருக்காய்லியா?"
"எடுத்துண்டேன் மா."
"பத்தரமாப் போயிட்டு வாடி."
ரிப்பேர் செய்து வீடு வந்த ஸ்கூட்டரில் புறப்பட்டாள் தனுமதி.  அதே மஞ்சள் சுடிதார். விழும்பில் உத்துப்பார்த்தால் தெரியும்படி ரத்தக் கரை.

சபரிவாசன் நோக்கி எங்கள் பயணம்

பல்லவி:

சபரிவாசன் நோக்கி பயணம் - பரந்தாமன்
அவனை நெஞ்சில் கொண்டால் துன்பம் தீரும்
மலையேறிப் புகழ்ப்பாடி திருமேனித்
தான் கண்டிட மனம் துள்ளித்துள்ளி
தினம் ஏங்கும் - அவன் முகம் கண்டு
பூரிப்போகும் (சபரிவாசன்)

சரணம் 1:

தென்னை யாவும் போட்டிப் போடும் சண்டைக் கொள்ளும்
தன் தேங்காயை சபரிக்குத் தாரும் -  சுவாமிமார் இருமுடியில்
தேங்காய் தான் ஏறிடவே காற்றாய்ப் பாடல்கள் பாடும்
மற்றத் தென்னைகள் சோகத்தில் மூழ்கும் (சபரிவாசன்.. தீரும்)

சரணம் 2:

நெய்யினைத் தேங்காய் சுமக்கும் இருமுடி ஏறும் - அந்த
ஐயனைத் தீண்டிடச் செல்லும்- நெய்யோ
நீ கற்பூர ஆழிக்குத்தான் செல்வாய் எனச் சொல்ல
தேங்காய் கள்ளமாய் சிரிக்கும்  (சபரிவாசன்.. தீரும்)

சரணம் 3:

கற்பூர ஆழி சென்றாலும் துயர் இல்லை- உனை
நான் தொட்டு அவன் குளிக்கத் தாரேன் - கற்பூர ஆழியில்
சாம்பலாய்ப் போனாலும் அவன் வாசம் செய்யும் சபரிமலை
அதில் வாசம் செய்யும் என் சாம்பல் (சபரிவாசன்.. தீரும்)

சரணம் 4:

அந்தத் தேங்காய்க்கும் உனைத் தொழவேண்டி எண்ணம்-
நாங்கள் அதையும் கூட்டி வாரோம்
உன் தரிசனம் தாராய் மணிகண்டா!!
ஸ்வாமியே சரணம் அப்பா!!
ஐயப்ப சரணம் அப்பா!

பாடலாய்

Zero, the price of love

   "Somebody said to me that love is priceless. It is infinite. I replied to them, 'Yes it is priceless. But it should imply zero. Love at no cost. Affection at no cost. What we need is readiness from within.' That is why I am planning to name the trust 'zero, the price of love'", said Ashok to his father.
  "Anbin vilai suzhiyamaa?" (Zero, the price of love in Tamil)
  "Yep. Sounds better in Tamizh.", replied Ashok.
  "I am very proud that you have these kinds of ideas and thoughts in this young age. Carry on. But be transparent with the members".

Six months ago,

   "Ashok, do you know about the Olimayamana Deepavali, we used to organize every year?", asked Ashok's cousin Rajesh in telephone.
   "Yeah, I do. Deepavali with orphans."
   "You have joined in an IT. Contribute something."
   "Ok. My contribution is thousand rupees. I will pay to you once I come over there."
   "Great. We are having it next month second Saturday. Be here."
   "I will do."

Ashok, a recent engineering passed out and have just joined an IT firm in Bengaluru. The call was from his cousin who along with badminton friends involve in social activities. Ashok knew few members over there. He donated his blood once in a blood donation drive conducted by them. He didn't find the Deepavali incident that important to attend but he decided to go since he can see relatives over there.

   "Wear this kurta, Ashok", said Rajesh.
   "Yes."
   "You have to take care of hospitality"
   "What?"
   "Can't you give chocolates to children?"
   "How many of them will be coming?"
   "One twenty children from three different homes."
   "Okay."
   "Chocolates?"
   "Buy them.", said Rajesh and started to the marriage hall where the event was planned.

Ashok had a good time over there. Couple of female singers for Super Singer Competition were there! Two chocolates went their way.  Children from two homes were already present. Finally arrived the children from third orphanage.

After giving away the chocolates, Ashok moved to the row behind the super singer candidates. Two girls whom the television shows one minute once even when they are not performing. The compere, a middle aged enthusiastic bald gentleman started to carry the mike and went to each children and started asking their names. Names started like Vikash, Antony and he reached the final home. The kids started to tell their names, " R. Adhavan, R. Akilan, R. Tamizh, R. Ilakkiya, R. Parimalam and the name list continued and ended up with R. Poongothai."

A child from the third home came to the stage. The compere asked her name, she replied R. Inbaselvi.
"Everybody from your home has same initials. What is that R?"
"Raghunathan, my dad's name."
"Good. What are you going to do?"
"I can say capital of any country. I can identify the country from its flag."
"How old are you?"
"Six" she replied.
"Give a big round of applause to this little girl.", said the bald head compere.
The compere started to ask her the capitals.
He started with Kuwait.
"Kuwait city."
"Nepal"
"Khatmandu."
He continued to ask for twenty to twenty five countries. The child replied the answers in fraction of seconds.

After that, the compere said, "What a girl! She said her father's name is Raghunathan. He is father of all people sitting over there(pointing the third home). He is here sitting there. Sir, could you please?"
When the compere pointed at Raghunathan, Ashok felt that he is pointing to him. Raghunathan stood and everybody clapped for him,. He was seated very next to Ashok.

Next came the super singer candidates to the stage. Ashok shook hands with Raghunathan and thought to speak a lot with him. He became silent and his thoughts went towards Raghunathan and friends group like his cousins. Children from each home performed. Ashok has not spoken a single word with Raghunathan. Function got over. Children moved to have lunch. Youngsters over there took snaps with the super singers. Ashok searched for Raghunathan at every corner of the hall and found him in wash basin.
"Sir. You are great.I want to hug you. Shall I?", asked Ashok.
"Yes, please.", replied Raghunanthan.
The hug was very tight. The hug itself said many things, "When people asked what is the purpose of life? I had no answers. You showed me today. Thank you! Boss."
"Shall I take a snap with you?"
"Yes, sure. How about with boys as well?"
"Definitely and you have done something to me.", said Ashok.

Ashok returned to his cousin's home.
"Rajesh! Rajesh!!"
"Yeah."
"Chhhp. You guys are great. Appreciate. Give your hands."
Ashok shook Rajesh's hand.
"Why? All of a sudden."
"Appreciation can be given free of cost. Zero"
"Hmm. Hmm."
"Great!!"

Ashok had lot of questions in his mind. What if he does similar activity with his school or college friends? It seemed the idea did not come from within. It is just coming out since he saw these kinds of people. If he saw, group of friends chilling out in Goa, the idea might not have come. He was not able to figure out if the idea was from his heart. It should not start like his mridangam class which he joined just because his friend joined and discontinued in couple of minutes. He kept his thoughts aside and proceeded his routine.

Six months then,

Ashok went for a relative's wedding at a small town called Arcot in Tamilnadu. His father had a friend. He ran a school for mentally challenged. From his father's compulsion, he went over to the school and met his father's friend Srinivasan. He worked as an officer in one of the companies over there and also ran the school.

Ashok wanted to speak something and wanted to show off that he is a responsible person. He asked Srinivasan, " Uncle, I want to see the students and classes over here."
 "Definitely. I would love to show you our children. Come!"
Srinivasan started towards the first class. Children stood up and wished.
 "These are the children who can understand things.But needs to be taught very slowly. They can be said as  slow learners, rather. But still not normal. If a normal child can learn a stuff in 5 minutes, these kids may  need 25 minutes." He introduced everyone in the class.
Then he moved to the next room,"The second level.", said Srinivasan while entering the room. The room is full of handicrafts. Kids were making designs in soap and few were making agarbathis.
 "For these people, the power of understanding is lesser than what we saw in the first class. These kids are  taught with making agarbathis and forming designs in soap. It will help for atleast moving their life in future." A girl came and gave Ashok a designed soap. Ashok started to have the same feeling that he had in Olimayamana Deepavali. 
"You saw a care taker outside my room. She used to be in this class. Their parent didn't take care of her well. See the god's play. You can witness. Most of the kids over here are poor. Adding fuel to the fire. They didn't want her to be with them. She used to roam here and there. Bad society. They just need a lady. Leave it. Then I appointed here as a caretaker."

They went into third class. There were about ten kids and about four teachers inside.
"These kids are even special."
Ashok nodded his head.
"Do you read books?", asked Srinivasan.
"No."
"There is a book called, 'Tuesdays with Morrie' Good one. Read it."
"Definitely."
"The writer wrote in that book, 'the life literally ends once when a person is not able to wipe his/ her own ass.' "
"Sir."
"Yes, that is true! The writer has been realistic there. These kids most of them are ten. Pity,they don't clean theirs after toileting. Some don't even know that they have to go to toilet for urgency. We teach these kids to say if they have the feel of going to toilet. Atleast they can do their basic needs and do not want to depend on others. You see, there are couple of kids who were promoted from this class to handicraft class in the past three years. That is my victory.
"Great sir.", said Ashok in the lighter voice.
"There used to be teachers before who came for these class. But they are not nurse to wipe the ass of ten and thirteen years old when needed. Now, I have volunteers. Mothers of few kids over here. They know the pain involved. They are trained and appointed as teachers for this particular class."
Ashok had no words. He nodded his head.

Pic Courtesy: nesam.org

Srinivasan took him to the last class.
"The last one. Very special kids. They need attention all time."
Ashok saw the kids and went speechless. He controlled himself from crying. Kids were sitting in wheel chair like seat and were tied with belt in legs and hip area.
"We cannot say these people are mentally challenged. But someway. Yes, they are. They can eat if we give if we feed them. We cannot find if they are thirsty. We have to give them water in regular intervals. They are tied for safety purpose. They will try to walk but it will be difficult for them. They get fits regularly.We are trying our level best and would love to see atleast one person to improve.".
He said names of the kids one by one. He went to the last kid, "His name is Srikanth. His father KV Srinivasan - myself.". He went closer to the kid and had a close loving look  "Fourteen years old."
Before Srinivasan turned at  him, Ashok wiped his tears.

They came back to reception and Ashok asked,"I know you work here in Ranipet. But with that salary, how you are running a school."
"People. They help me. My staff give me Rs. 1000. I even get it from them during their birthdays and anniversaries. We run a trust from which funds come in. You see the board there. These people paid for today's lunch. This is how it runs. I pay two rupees a month as rent for this school. The owner took one rupee before. I said to him the land rates were increasing and he should get more rent. He replied as you were compelling, he was increasing the rent and asked to pay two rupees. Such a nice person and there are very nice people in this globe to make it balanced."
Ashok replied, " I like to contribute every month. I will pay 5% of my income every month for this children."
"Thanks a lot, Ashok.", replied Srinivasan and their conversation continued.

On the way back to Bengaluru,

"Dad! I had an idea today after meeting Srini uncle."
"What is that idea?"
"I am going to start a trust with my willing friends. We are going to give five percent of our income to needy. Fifty percent beneficiary is Nesam of Srinivas uncle and 50% others."
"You have just started to earn. Why now itself? Why suddenly?"
"Just like Rajesh . How he does good things with his badminton friends?"
"You are taking decisions in haste. You are just doing things because someone is doing it. I don't think. It comes from your heart."
"It is not like that. See, Srinivas uncle has started Nesam  because his son Srikanth had that problem. But it is benefiting many people over there. Put the same logic here. Also, I had the same question inside. But I am very clear now. We will be rolemodels for many group of friends to stand in the society than just group of friends."
"Hmm. Hmm. It is upto you then. What will be the trust's name?"
"Somebody said to me that love is priceless. It is infinite. I replied to them, 'Yes it is priceless. But it should imply zero. Love at no cost. Affection at no cost. What we need is readiness from within.' That is why I am planning to name the trust 'zero, the price of love'", said Ashok to his father.
  "Anbin vilai suzhiyamaa?" (Zero, the price of love in Tamil)
  "Yep. Sounds better in Tamizh.", replied Ashok.
  "But you are paying five percent."
  "Wrong inference. A person who gives his heart is more powerful than than one who gives his money. For example, a reader for a blind, a person who gives his water bottle seeing a person breathing hard after trying to catch a bus,
Caring smile
Pleasing speech at the right time
Good heart
Soothing talk
Helping hand
Showing affection to remove ones distress. It can all come free of cost. What we need is readiness from within."

  "I am very proud that you have these kinds of ideas and thoughts in this young age. Carry on. But be transparent with the members", said Ashok's father.

Three months later

Ashok and his father were travelling in a town bus in Chennai. Both were seated and the bus was free. In the next stop, crowd got into the bus.
Suddenly, Ashok's father stood up.
"We are still six to seven stops away. Why are you getting up?", asked Ashok.
"There is a old pair standing next to you and they are elder than me. My son runs a trust called 'Zero, the price of love'. I am going by its way. I am giving my seat for one of them."
"That is like a slap on my face, daddy", said Ashok and stoop up to give the seat for the old pair.
"Thanks.", replied the pair.
"Now I got a practical example of 'zero, the price of love' and got the greatest reward ,'the thanks' form those elders."
"Exactly, dad.", replied Ashok.


The story is over with this. I want to give you further information on Olimayamana Deepavali and Nesam. They both are the true ones.

There is a badminton club based on T Nagar, 'Mahalakshmi Badminton club' which is formed by group of friends comprising business persons and important officials. They do many social activities like Blood donation, eye donation and this Olimayamana Deepavali. You can get to know about this event from Chennai Plus. It happens usually in second or fourth Sunday of a month before Deepavali. People interested to be there, can ping me. I will arrange for you to be present over there during the event either as volunteer or spectator.

Then, Nesam. Me and my friends visited there during our final year project in Ranipet. The personnel department HOD of the industry where we did our project is Mr. Srinivasan of Nesam. Ashok is exactly we who went there. The same experience is replicated. Nesam can be reached at http://nesam.org/. Mr. Srinivasan's contact is available in contact us. You  can contribute to them in various ways as in help us page. The photo above is of students over there.  You can see about the profile of each student at http://nesam.org/articles.htm You can visit Nesam any time after speaking with Mr. KV Srinivasan.

Zero, the price of love is still a dream to me, a one man group now, I can say :) . If a group of friends or like minded people start trusts like in the story, slowly there will be a societal and economic balance. Thank you.