Monday, August 18, 2014

Zero, the price of love

   "Somebody said to me that love is priceless. It is infinite. I replied to them, 'Yes it is priceless. But it should imply zero. Love at no cost. Affection at no cost. What we need is readiness from within.' That is why I am planning to name the trust 'zero, the price of love'", said Ashok to his father.
  "Anbin vilai suzhiyamaa?" (Zero, the price of love in Tamil)
  "Yep. Sounds better in Tamizh.", replied Ashok.
  "I am very proud that you have these kinds of ideas and thoughts in this young age. Carry on. But be transparent with the members".

Six months ago,

   "Ashok, do you know about the Olimayamana Deepavali, we used to organize every year?", asked Ashok's cousin Rajesh in telephone.
   "Yeah, I do. Deepavali with orphans."
   "You have joined in an IT. Contribute something."
   "Ok. My contribution is thousand rupees. I will pay to you once I come over there."
   "Great. We are having it next month second Saturday. Be here."
   "I will do."

Ashok, a recent engineering passed out and have just joined an IT firm in Bengaluru. The call was from his cousin who along with badminton friends involve in social activities. Ashok knew few members over there. He donated his blood once in a blood donation drive conducted by them. He didn't find the Deepavali incident that important to attend but he decided to go since he can see relatives over there.

   "Wear this kurta, Ashok", said Rajesh.
   "You have to take care of hospitality"
   "Can't you give chocolates to children?"
   "How many of them will be coming?"
   "One twenty children from three different homes."
   "Buy them.", said Rajesh and started to the marriage hall where the event was planned.

Ashok had a good time over there. Couple of female singers for Super Singer Competition were there! Two chocolates went their way.  Children from two homes were already present. Finally arrived the children from third orphanage.

After giving away the chocolates, Ashok moved to the row behind the super singer candidates. Two girls whom the television shows one minute once even when they are not performing. The compere, a middle aged enthusiastic bald gentleman started to carry the mike and went to each children and started asking their names. Names started like Vikash, Antony and he reached the final home. The kids started to tell their names, " R. Adhavan, R. Akilan, R. Tamizh, R. Ilakkiya, R. Parimalam and the name list continued and ended up with R. Poongothai."

A child from the third home came to the stage. The compere asked her name, she replied R. Inbaselvi.
"Everybody from your home has same initials. What is that R?"
"Raghunathan, my dad's name."
"Good. What are you going to do?"
"I can say capital of any country. I can identify the country from its flag."
"How old are you?"
"Six" she replied.
"Give a big round of applause to this little girl.", said the bald head compere.
The compere started to ask her the capitals.
He started with Kuwait.
"Kuwait city."
He continued to ask for twenty to twenty five countries. The child replied the answers in fraction of seconds.

After that, the compere said, "What a girl! She said her father's name is Raghunathan. He is father of all people sitting over there(pointing the third home). He is here sitting there. Sir, could you please?"
When the compere pointed at Raghunathan, Ashok felt that he is pointing to him. Raghunathan stood and everybody clapped for him,. He was seated very next to Ashok.

Next came the super singer candidates to the stage. Ashok shook hands with Raghunathan and thought to speak a lot with him. He became silent and his thoughts went towards Raghunathan and friends group like his cousins. Children from each home performed. Ashok has not spoken a single word with Raghunathan. Function got over. Children moved to have lunch. Youngsters over there took snaps with the super singers. Ashok searched for Raghunathan at every corner of the hall and found him in wash basin.
"Sir. You are great.I want to hug you. Shall I?", asked Ashok.
"Yes, please.", replied Raghunanthan.
The hug was very tight. The hug itself said many things, "When people asked what is the purpose of life? I had no answers. You showed me today. Thank you! Boss."
"Shall I take a snap with you?"
"Yes, sure. How about with boys as well?"
"Definitely and you have done something to me.", said Ashok.

Ashok returned to his cousin's home.
"Rajesh! Rajesh!!"
"Chhhp. You guys are great. Appreciate. Give your hands."
Ashok shook Rajesh's hand.
"Why? All of a sudden."
"Appreciation can be given free of cost. Zero"
"Hmm. Hmm."

Ashok had lot of questions in his mind. What if he does similar activity with his school or college friends? It seemed the idea did not come from within. It is just coming out since he saw these kinds of people. If he saw, group of friends chilling out in Goa, the idea might not have come. He was not able to figure out if the idea was from his heart. It should not start like his mridangam class which he joined just because his friend joined and discontinued in couple of minutes. He kept his thoughts aside and proceeded his routine.

Six months then,

Ashok went for a relative's wedding at a small town called Arcot in Tamilnadu. His father had a friend. He ran a school for mentally challenged. From his father's compulsion, he went over to the school and met his father's friend Srinivasan. He worked as an officer in one of the companies over there and also ran the school.

Ashok wanted to speak something and wanted to show off that he is a responsible person. He asked Srinivasan, " Uncle, I want to see the students and classes over here."
 "Definitely. I would love to show you our children. Come!"
Srinivasan started towards the first class. Children stood up and wished.
 "These are the children who can understand things.But needs to be taught very slowly. They can be said as  slow learners, rather. But still not normal. If a normal child can learn a stuff in 5 minutes, these kids may  need 25 minutes." He introduced everyone in the class.
Then he moved to the next room,"The second level.", said Srinivasan while entering the room. The room is full of handicrafts. Kids were making designs in soap and few were making agarbathis.
 "For these people, the power of understanding is lesser than what we saw in the first class. These kids are  taught with making agarbathis and forming designs in soap. It will help for atleast moving their life in future." A girl came and gave Ashok a designed soap. Ashok started to have the same feeling that he had in Olimayamana Deepavali. 
"You saw a care taker outside my room. She used to be in this class. Their parent didn't take care of her well. See the god's play. You can witness. Most of the kids over here are poor. Adding fuel to the fire. They didn't want her to be with them. She used to roam here and there. Bad society. They just need a lady. Leave it. Then I appointed here as a caretaker."

They went into third class. There were about ten kids and about four teachers inside.
"These kids are even special."
Ashok nodded his head.
"Do you read books?", asked Srinivasan.
"There is a book called, 'Tuesdays with Morrie' Good one. Read it."
"The writer wrote in that book, 'the life literally ends once when a person is not able to wipe his/ her own ass.' "
"Yes, that is true! The writer has been realistic there. These kids most of them are ten. Pity,they don't clean theirs after toileting. Some don't even know that they have to go to toilet for urgency. We teach these kids to say if they have the feel of going to toilet. Atleast they can do their basic needs and do not want to depend on others. You see, there are couple of kids who were promoted from this class to handicraft class in the past three years. That is my victory.
"Great sir.", said Ashok in the lighter voice.
"There used to be teachers before who came for these class. But they are not nurse to wipe the ass of ten and thirteen years old when needed. Now, I have volunteers. Mothers of few kids over here. They know the pain involved. They are trained and appointed as teachers for this particular class."
Ashok had no words. He nodded his head.
Pic Courtesy:

Srinivasan took him to the last class.
"The last one. Very special kids. They need attention all time."
Ashok saw the kids and went speechless. He controlled himself from crying. Kids were sitting in wheel chair like seat and were tied with belt in legs and hip area.
"We cannot say these people are mentally challenged. But someway. Yes, they are. They can eat if we give if we feed them. We cannot find if they are thirsty. We have to give them water in regular intervals. They are tied for safety purpose. They will try to walk but it will be difficult for them. They get fits regularly.We are trying our level best and would love to see atleast one person to improve.".
He said names of the kids one by one. He went to the last kid, "His name is Srikanth. His father KV Srinivasan - myself.". He went closer to the kid and had a close loving look  "Fourteen years old."
Before Srinivasan turned at  him, Ashok wiped his tears.

They came back to reception and Ashok asked,"I know you work here in Ranipet. But with that salary, how you are running a school."
"People. They help me. My staff give me Rs. 1000. I even get it from them during their birthdays and anniversaries. We run a trust from which funds come in. You see the board there. These people paid for today's lunch. This is how it runs. I pay two rupees a month as rent for this school. The owner took one rupee before. I said to him the land rates were increasing and he should get more rent. He replied as you were compelling, he was increasing the rent and asked to pay two rupees. Such a nice person and there are very nice people in this globe to make it balanced."
Ashok replied, " I like to contribute every month. I will pay 5% of my income every month for this children."
"Thanks a lot, Ashok.", replied Srinivasan and their conversation continued.

On the way back to Bengaluru,

"Dad! I had an idea today after meeting Srini uncle."
"What is that idea?"
"I am going to start a trust with my willing friends. We are going to give five percent of our income to needy. Fifty percent beneficiary is Nesam of Srinivas uncle and 50% others."
"You have just started to earn. Why now itself? Why suddenly?"
"Just like Rajesh . How he does good things with his badminton friends?"
"You are taking decisions in haste. You are just doing things because someone is doing it. I don't think. It comes from your heart."
"It is not like that. See, Srinivas uncle has started Nesam  because his son Srikanth had that problem. But it is benefiting many people over there. Put the same logic here. Also, I had the same question inside. But I am very clear now. We will be rolemodels for many group of friends to stand in the society than just group of friends."
"Hmm. Hmm. It is upto you then. What will be the trust's name?"
"Somebody said to me that love is priceless. It is infinite. I replied to them, 'Yes it is priceless. But it should imply zero. Love at no cost. Affection at no cost. What we need is readiness from within.' That is why I am planning to name the trust 'zero, the price of love'", said Ashok to his father.
  "Anbin vilai suzhiyamaa?" (Zero, the price of love in Tamil)
  "Yep. Sounds better in Tamizh.", replied Ashok.
  "But you are paying five percent."
  "Wrong inference. A person who gives his heart is more powerful than than one who gives his money. For example, a reader for a blind, a person who gives his water bottle seeing a person breathing hard after trying to catch a bus,
Caring smile
Pleasing speech at the right time
Good heart
Soothing talk
Helping hand
Showing affection to remove ones distress. It can all come free of cost. What we need is readiness from within."

  "I am very proud that you have these kinds of ideas and thoughts in this young age. Carry on. But be transparent with the members", said Ashok's father.

Three months later

Ashok and his father were travelling in a town bus in Chennai. Both were seated and the bus was free. In the next stop, crowd got into the bus.
Suddenly, Ashok's father stood up.
"We are still six to seven stops away. Why are you getting up?", asked Ashok.
"There is a old pair standing next to you and they are elder than me. My son runs a trust called 'Zero, the price of love'. I am going by its way. I am giving my seat for one of them."
"That is like a slap on my face, daddy", said Ashok and stoop up to give the seat for the old pair.
"Thanks.", replied the pair.
"Now I got a practical example of 'zero, the price of love' and got the greatest reward ,'the thanks' form those elders."
"Exactly, dad.", replied Ashok.

The story is over with this. I want to give you further information on Olimayamana Deepavali and Nesam. They both are the true ones.

There is a badminton club based on T Nagar, 'Mahalakshmi Badminton club' which is formed by group of friends comprising business persons and important officials. They do many social activities like Blood donation, eye donation and this Olimayamana Deepavali. You can get to know about this event from Chennai Plus. It happens usually in second or fourth Sunday of a month before Deepavali. People interested to be there, can ping me. I will arrange for you to be present over there during the event either as volunteer or spectator.

Then, Nesam. Me and my friends visited there during our final year project in Ranipet. The personnel department HOD of the industry where we did our project is Mr. Srinivasan of Nesam. Ashok is exactly we who went there. The same experience is replicated. Nesam can be reached at Mr. Srinivasan's contact is available in contact us. You  can contribute to them in various ways as in help us page. The photo above is of students over there.  You can see about the profile of each student at You can visit Nesam any time after speaking with Mr. KV Srinivasan.

Zero, the price of love is still a dream to me, a one man group now, I can say :) . If a group of friends or like minded people start trusts like in the story, slowly there will be a societal and economic balance. Thank you.

Sunday, August 3, 2014

குணசேகரனின் தந்தை கந்தசாமி

"என்னத் தம்பி? சொகமா?", தன் வேலையை முடித்து வீடுத் திரும்பிய கந்தசாமி ஊரிலிருந்து வந்திருந்த மகனிடம் கேட்டார்.
"இருக்கேன்.", வேண்டா வெறுப்பாய் பதிலளித்தான் குணசேகரன்.
"என்னடாத் தம்பி? பிரயாணக் களைப்பா?"
"ஒன்னும் இல்ல."
"என்னடி லட்சுமி? புள்ள ஒரு மாறி பேசுது? சோறுப் போட்டியா?", தன் மனைவியிடம் பேச்சைத் திருப்பினார் கந்தசாமி.
"அம்மிணி தட்ட எடுத்து வை. இதோ வரேன்." என்று கூறிவிட்டு குளிக்கச் சென்றான் கந்தசாமி.

லட்சுமி கந்தசாமிக்கு உணவு பரிமாறினாள்.
"லட்சுமி. லூசு! புள்ளைக்கு ரேஷன் அரிசிச் சோத்தையாப் போட்ட?"
"இல்ல. அவன் இட்டுலிக் கேட்டான். நமக்குத்தான் ரேஷன் சோறு."
"பதறிட்டேன். புள்ள நாலு மாசத்துக்கு அப்புறம் வந்துருக்கு. நல்லா நாளைக்கு நண்டு வறுவல் செய்யனும். லாலி ரோட்டுப் பக்கம் சின்ன வயசுல அப்படித் திம்பான்."

மறுநாள் காலை
"மணி அஞ்சரைக்கெல்லாம் புள்ளைய எழுப்பாதே அம்மிணி. எனக்கு வேல நான் கிளம்பனும். பையன் ஊர்ல தூங்குறானோ இல்லையோ எழுப்பாத. எட்டு வாக்குல எழுப்பி தோசையக் குடு. நான் நாளுக்கெல்லாம் வந்துடறேன்."
கந்தசாமி காக்கி சட்டையும் காக்கி டிரௌசரையும் அணிந்துக் கொண்டு வேலைக்குப் புறப்பட்டான்.

"கணேஷா! பையன் மெட்ராசுல இருந்து வந்துருக்கான். என்னம்மா சோக்காயிட்டான் தெரியுமா? கையில செல் போனு. பட்டனெல்லாம் இல்ல. விரல்ல தடவினாலே போதும். டச்சு. இந்த ப்ரூக்பீல்ட்ஸ், ஆர். எஸ். புறத்துக்கு வரவங்கல்லாம் வெச்சிருப்பாங்கல்ல, அது மாதிரி. ஆளும் கலர் ஆயிட்டான்."
"பின்ன என்ன? மெட்ராசுல இருக்கான். எப்படியும் பத்தாயிரம் கிட்ட வாங்குவானல்ல?"
"ஜாஸ்தி!! பதினாறு வாங்குறானாம். லட்சுமி சொல்லிச்சு."
"மகன் என்ன வாங்கிட்டு வந்தான்?"
என்ன  சொல்வதென்று சிறிது யோசித்து, " நல்ல வெளுப்பா சட்டையும், வேட்டியும்.  எதுக்கு குணானுக் கேட்டேன். மூஞ்சத் தூக்கிவெச்சிக்கிட்டான். போட்டு காமிச்சிட்டு வந்தேன் காலையில. ஜோடி ஆயிட்டான்.  போட்டோலாம் புடிச்சான் செல்போனுல."
"உனக்கென்ன சாமி. பையன் சிங்கக்குட்டி."
சிரித்தவாறேத் தலையசைத்தார் கந்தசாமி.

வேலை முடிந்து விடு திரும்பி குளித்துவிட்டு வந்தான் கந்தசாமி.
"அம்மிணி. குணசேகரன காணும்?"
"பிரிண்ட்ஸுகளோட படத்துக்கு போயிருக்கான். அப்படியே நைட்டு வெளில போய் சாப்டுட்டு வருவானாம். நம்மளத் தூங்கச் சொல்லிட்டான்."
"அது செரி. படத்துக்குப் போகட்டும். இளந்தாரிப் பையன் நம்மக்கூடயே உக்காந்து, நீங்கப் பாக்குற சீரியல்லாமாப் பாப்பான். போயிட்டு வரட்டும். சாப்பாட்டுக்கு வரச் சொல்லியிருக்குலாம்ல. தேவி ஸ்கூலுல இருந்து வந்துட்டாளா?"
"வந்துட்டேன் பா."
"வா வா. என்னச் சட்டப் புதுசா இருக்கு?"
"அண்ணன் வாங்கிக்குடுத்துச்சுப் பா."
"நல்லா இருக்கு அம்மிணி. லட்சுமி! லட்சுமி! நம்ம பிள்ளையப் பாத்தியா எவ்வளவுப் பாசமா தங்கச்சிக்கு புதுச் சட்ட வாங்கிக் குடுத்துருக்கு.", எனப் பெருமிதமாகக் கூறினார்.
"அம்மாவுக்கும் புடவை வாங்கியிருக்கு அப்பா."
"அப்படியா? அம்மிணி என் கிட்டச் சொல்லலையே! மறந்துருப்பாங்க."
 "ஆமாங்க. சொல்ல மறந்துட்டேன். சிவப்புக் கலர்."

மணி பத்து அடித்தவுடன் தூங்கச் சென்றார் கந்தசாமி. தன் மகன் ஏன் தன்னிடம் பேசவே இல்லை என்றச்  சிந்தனை. அம்மாவுக்கும் தங்கைக்கும் புத்தாடை. தன்னை மறந்துவிட்டனோ என்ற சலனம். சின்ன வயதிலிருந்து அதட்டியதுக்  கூட இல்லை.ஏன் இந்த வெறுப்பு. நேரடியாய் கேட்கலாம். ஏதாவது காரணம் சொல்லி, இருந்தே இறக்கும் நிலை வேண்டாம் என்ற நிந்தனை. தூக்கம் சரி வர இல்லை. மண் ஒரு மணியளவில் வந்துத் தூங்கச்  சென்றதும் தெரியும்.  அப்படியே தூங்கலானார். மறுநாள் மதிய ரயிலில் மகன் கிளம்பிவிடுவான். நலம் விசாரித்ததோடு சரி. மகனின் மெட்ராஸ் வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கேட்க வேண்டும். குடும்பத்துடன் பேரூர் கோவில் செல்ல வேண்டும் என்று ஆசைகள் ஆசைகளாகவேத் தொடரும் நிலை.

மறுநாள் காலை வேலைக்குப் புறப்பட்டார் கந்தசாமி. குணசேகரன் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
"எழுப்ப வேண்டாம். பத்தரமாப் போயிட்டு வரச் சொல்லு. நான் வரேன்.", என்று சொல்லிவிட்டு, தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் மகனைப் பார்த்து ஒரு புன்னகைத்து வேலைக்குச் சென்றான்."

"கணேஷா! என்ன இன்னிக்கி லேட்டு."
"நேத்து நைட்டு செரியாத் தூங்கல."
"சரக்கு அடிச்சியா?"
"எதுக்கு கணேஷா போதையெல்லாம், நாளைக்கு உன்னப்பாத்தே உன் பிள்ளக் கெட்டுப்போகக் கூடாதல்ல?"
"சரிதானுங்க."(சொல்லும் போதே லேசாய் கணேசன் கண்களில் கண்ணீர்)
"சரின்னு சொன்னா மட்டும் பத்தாது. விட்டுறணும். செரி அத  விடு, நேத்து நான், லட்சுமி, மவன், மவ எல்லாரும் பேரூர் கோவில் போனோம். புள்ளக்  கூட்டிட்டுப்போனான்."
"அப்டியா அண்ணேன்?"
"ஆமாம். பஸ்சுல போயிட்டு பஸ்லயே வந்துட்டோம். இன்னிக்கிக்  கிளம்பறான்."

வேலை நடுவே, "இப்போதைக்கு  ரோட்டுல செய்வோம். ஒரு மணிக்கு ஒரு வேல இருக்கு, அத முடிச்சிட்டு இறங்கலாம்.", என கந்தசாமிக் கூறினார்.
"சரி அண்ணேன்", என ஆமோதித்தார் கணேசன்.

ஒரு மணி அளவில் ரயில் நிலையம் அருகில் வந்து சேர்ந்தார் கந்தசாமி. சுமார் இருபது நிமிடங்கள் கழித்து குணசேகரன் ரயில் நிலையம் அடைந்தான். அவனை வழியனுப்ப லட்சுமியும் தேவியும் வந்திருந்தனர். ரயில் கிளம்பிச் செல்லும் வரை ஓரமாய் இருந்து பார்த்துவிட்டு வேலைக்குத் திரும்பினார்.

தேவி வீடுத் திரும்பியவுடன், "அம்மா! ஸ்டேசன்ல கீழக்கெடந்துச்சு."
"கீழக்கெடந்துத எல்லாம் ஏன் எடுக்கறத் தப்பு. புதுசா இருக்கேக் கொடு.", என்றுக் கூறி வாங்கிக்கொண்டாள்."

(சொல்லும் போதே லேசாய் கணேசன் கண்களில் கண்ணீர்)
முந்தைய இரவு - அரசு மதுபானக் கடை.
தட்டுத்தடுமாறிக் கொண்டே கணேசன் வீடுத்திரும்பத் தயாரானார். குணசேகரன் கடைசி வரிசையில் அமர்ந்திருந்தான். பார்த்துவிட்டுத் தள்ளாடிக் கொண்டே அவனிடம் சென்றார்.
"குணசேகரா! கந்தசாமி அண்ணேன் மகன் நீ! நீ குடிக்கலாமா?" என்று கூறி அவன் கைகளைப் பிடித்தார்.
"கை எடு டா?"
"தம்பி. என்ன டான்னுலாம் சொல்லுற?"
"பீ அள்ளுற நாய். இஷ்டத்துக்கு கை வெப்பியா?"
"தம்பி. பாத்துப் பேசணும்."
"கிட்ட வராத ஒரேச் சாக்கட நாத்தம், அப்பன மாதிரியே."
"தம்பி (அழுதவாறே). அப்பா!..", என்று ஏதோ சொல்ல வர.
"டேய்! உன் அப்பா சாக்கட கிளீன் பண்றவரா?", எனக் கூடி இருந்த நண்பன் ஒருவன் கேட்க
"பைத்தியக்காரன் உளருறான் டா. எங்கப்பா லக்ஷ்மி மில்ஸ்ல சூப்ரவைசர். பீ அள்ளுற நாய் போதைல என்னமோ உளறுது.",என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே கணேசன் அழுதவாறே புறப்பட்டான்.

வேலை முடிந்து கந்தசாமி வீடுத்திரும்பினான். குளித்துவிட்டு டீ.வீ  முன் அமர்ந்தான்.
"அம்மிணி. புள்ள பத்தரமாக் கிளம்பிட்டானா?"
"ஆங். கிளம்பிட்டான். என்ன நல்லாத் திட்டினாங்க?"
"நேத்து நைட்டு வாட்சு வாங்கிருக்கான். உங்களுக்கு.குடுக்கணும் காலைல எழுப்புன்னு சொன்னான்.நீங்க எழுப்பவேனாமுன்னு சொன்னீங்களா, ஏன் சொல்லலேன்னுத் திட்டினான்?"
"ஆமாங்க. இந்தாப் போட்டுக்குங்க." என்று எடுத்துக் கொடுத்தாள்.
"எனக்கெதுக்கு வாட்ச் எல்லாம்? வெச்சி வை. அப்பறமாப் போட்டுக்கறேன்.", என்றுக் கூறிவிட்டு கடிகாரத்தை ஒரு முறைப் பார்த்துவிட்டு நாதஸ்வரம் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

லட்சுமி தண்ணீர்ப்  பிடிக்க வெளியே சென்றபோது, "தேவி."
"அப்பா! உங்க அண்ணன் வயசு இருக்கும் போது தங்க மோதரம் வேல செய்யும்போது கெடச்சது. வீட்டுக்காரர் கிட்டக் கூப்பிட்டுக் கொடுத்தேன். என் மக நீ! கீழ இருந்து எடுத்து வீட்டுக்கெல்லாம் கொண்டு வரகூடாது. "
"நானும் ஸ்டேஷன் வந்துருந்தேன் நீ கீழ இருந்து எடுத்ததையும் பாத்தேன்."
"அப்பா.", அழுகுரலில்.
"அம்மிணி அழக் கூடாது. இனிமேல் செய்யாத. அம்மாக் கிட்ட நான் பாத்தத சொல்லாத. வருத்தப் படுவாங்க."
"என்ன! குணாவுக்குத் தான் அவங்க அப்பா சாக்கட அள்ளுறது பிடிக்கிலயாட்டு இருக்கு.", என்று கூறி தேவியின் கண்ணீரைத் துடைத்தார்.

'பீ மணம்' என்கிற துப்பரவுத் தொழிலாளர்களைப் பற்றிய  யூடியூப் காணொளியைப் பார்த்து மனதில் தோன்றிய கதை.